Na 80 dagen weer thuis
Door: Henk
Blijf op de hoogte en volg Henk
02 Juli 2008 | Nederland, Roosendaal
Thuis, thuis, thuis!!!! De laatste dagen verlangde ik echt naar huis. Het feit dat ik vannacht op geen 30 km van huis op een camping in een tentje op een slaapmatje in Brecht moest doorbrengen om vandaag conform afspraak om 11:00 uur bij het Da Vinci College aan de Laan van Belgie te kunnen arriveren, was geen gemakkelijke opgave.
Het gezellige etentje met Lian in een niet nader te noemen leuk restaurant waarbij een dronken ober in de stijl van Tommy Cooper deel uitmaakte van het geheel, maakte het slapen op zo'n kleine afstand van huis verteerbaar.
Vanmorgen was ik natuurlijk vroeg wakker. Tot half 7 kon ik blijven liggen maar daarna hield ik het niet meer. De gebruikelijke ochtendrituelen uitgevoerd maar dan in een langzaam tempo. Het mocht allemaal weinig baten want om 8 uur zat ik op het terras van de camping de broodjes die Lian gisteravond had meegebracht, op te peuzelen. De camping zelf was nog in diepe rust. Op de fiets en hoewel ik voor mijn doen heel langzaam fietste, was ik zo in Wuustwezel, Nieuwmoer en Essen. Om half 10 stond ik bij de grens om bij Harrie, de neef van Lian, een kop koffie te gaan drinken en de rest van de tijd door te brengen, alleen Harrie werkt niet op woensdag en donderdag. Teruggereden naar Essen om daar ergens een kop koffie te gaan drinken. Na 2 vergeefse pogingen was het bij cafe 'Onder de toren' raak. Koffie en nog een koffie en de Gazet van Antwerpen waren mijn deel.
Om half 11 naar de grens vertrokken om te zien of er liefhebbers waren om het laatste stukje met mij mee te fietsen. Niets te zien of zouden ze bij de grens Essen/Nispen staan? Terug naar Essen en toen had ik nog een kwartier over om in Roosendaal te komen. Dat rustige tempo was ondertussen weer veranderd in een fiks tempo om toch nog redelijk op tijd in Roosendaal te zijn. Weliswaar iets te laat maar zeker nog binnen Spaanse normen kwam ik in de Laan van Belgie aan. Het was hartverwarmend om zoveel mensen te zien die de moeite hadden genomen om mij te verwelkomen waarbij de kleinkinderen na 80 dagen toch enige voorrang kregen. Daarna bloemen, kussen etc. Als een VIP werd ik na dit begroetingsrondje meegenomen naar de kamer van dhr. Geertzen, de locatiedirecteur van de LvB, om daar de pers (1 journalist!) te woord te staan en daarna in de aula nog een poosje gezellig kletsen met allerlei familieleden, vrienden en bekenden.
Mijn pelgrimspaspoort op school laten aftekenen en vervolgens naar huis waar in Klein Brabant ook nog een kleine ontvangst was georganiseerd.
Nadat iedereen was vertrokken voor het eerst sinds 80 dagen op een weegschaal gaan staan. Zelf had ik ingeschat (de journaliste vroeg er ook naar) dat ik van de 83,5 kg er ongeveer 6 a 7 kg was kwijtgeraakt. Ik had natuurlijk ook wel gezien dat er geen vette haan meer voor de spiegel stond. De weegschaal kwam echter niet verder dan 73,4 dus tussen Roosendaal en Roosendaal is 10 kg verloren gegaan. Zelfs in de tijd dat ik een keer volop trainde voor een marathon kwam mijn gewicht niet onder de 76 kg.
Maar niet getreurd, Lian heeft gezegd dat er snel weer wat kilootjes bij zullen komen, want om een hele garderobe weg te gaan gooien is ook zo wat.
De komende dagen zal ik nog de nodige foto's en andere wetenwaardigheden van de terugreis en de tocht op de reisweblog plaatsen om het geheel af te ronden.
Bij deze bedank ik iedereen die op een of andere manier mij hebben geholpen, blijk hebben gegeven van hun belangstelling, aanmoedigingen, raadgevingen etc. Het was zeker op de 'moeilijke' dagen een stimulans om door te gaan en deze tocht van ruim 6600 km te volbrengen. Nogmaals bedankt.
Het gezellige etentje met Lian in een niet nader te noemen leuk restaurant waarbij een dronken ober in de stijl van Tommy Cooper deel uitmaakte van het geheel, maakte het slapen op zo'n kleine afstand van huis verteerbaar.
Vanmorgen was ik natuurlijk vroeg wakker. Tot half 7 kon ik blijven liggen maar daarna hield ik het niet meer. De gebruikelijke ochtendrituelen uitgevoerd maar dan in een langzaam tempo. Het mocht allemaal weinig baten want om 8 uur zat ik op het terras van de camping de broodjes die Lian gisteravond had meegebracht, op te peuzelen. De camping zelf was nog in diepe rust. Op de fiets en hoewel ik voor mijn doen heel langzaam fietste, was ik zo in Wuustwezel, Nieuwmoer en Essen. Om half 10 stond ik bij de grens om bij Harrie, de neef van Lian, een kop koffie te gaan drinken en de rest van de tijd door te brengen, alleen Harrie werkt niet op woensdag en donderdag. Teruggereden naar Essen om daar ergens een kop koffie te gaan drinken. Na 2 vergeefse pogingen was het bij cafe 'Onder de toren' raak. Koffie en nog een koffie en de Gazet van Antwerpen waren mijn deel.
Om half 11 naar de grens vertrokken om te zien of er liefhebbers waren om het laatste stukje met mij mee te fietsen. Niets te zien of zouden ze bij de grens Essen/Nispen staan? Terug naar Essen en toen had ik nog een kwartier over om in Roosendaal te komen. Dat rustige tempo was ondertussen weer veranderd in een fiks tempo om toch nog redelijk op tijd in Roosendaal te zijn. Weliswaar iets te laat maar zeker nog binnen Spaanse normen kwam ik in de Laan van Belgie aan. Het was hartverwarmend om zoveel mensen te zien die de moeite hadden genomen om mij te verwelkomen waarbij de kleinkinderen na 80 dagen toch enige voorrang kregen. Daarna bloemen, kussen etc. Als een VIP werd ik na dit begroetingsrondje meegenomen naar de kamer van dhr. Geertzen, de locatiedirecteur van de LvB, om daar de pers (1 journalist!) te woord te staan en daarna in de aula nog een poosje gezellig kletsen met allerlei familieleden, vrienden en bekenden.
Mijn pelgrimspaspoort op school laten aftekenen en vervolgens naar huis waar in Klein Brabant ook nog een kleine ontvangst was georganiseerd.
Nadat iedereen was vertrokken voor het eerst sinds 80 dagen op een weegschaal gaan staan. Zelf had ik ingeschat (de journaliste vroeg er ook naar) dat ik van de 83,5 kg er ongeveer 6 a 7 kg was kwijtgeraakt. Ik had natuurlijk ook wel gezien dat er geen vette haan meer voor de spiegel stond. De weegschaal kwam echter niet verder dan 73,4 dus tussen Roosendaal en Roosendaal is 10 kg verloren gegaan. Zelfs in de tijd dat ik een keer volop trainde voor een marathon kwam mijn gewicht niet onder de 76 kg.
Maar niet getreurd, Lian heeft gezegd dat er snel weer wat kilootjes bij zullen komen, want om een hele garderobe weg te gaan gooien is ook zo wat.
De komende dagen zal ik nog de nodige foto's en andere wetenwaardigheden van de terugreis en de tocht op de reisweblog plaatsen om het geheel af te ronden.
Bij deze bedank ik iedereen die op een of andere manier mij hebben geholpen, blijk hebben gegeven van hun belangstelling, aanmoedigingen, raadgevingen etc. Het was zeker op de 'moeilijke' dagen een stimulans om door te gaan en deze tocht van ruim 6600 km te volbrengen. Nogmaals bedankt.
-
02 Juli 2008 - 19:56
Fem :
Vind het bijna jammer dat ik niet meer elke dag hier kan kijken en lezen wat je meemaakt. Wat een avontuur, Pa! We hebben met jou in gedachten (hahaha dat dan weer wel!!) heel wat km weggetrapt. Trots zeg ik elke keer tegen iedereen die het horen wil; 'heej die man he van die monsterlijk lange fietstocht...nou...das mijn vader!!!
xjes van ons -
02 Juli 2008 - 20:14
Jose Roset:
henk,je bent een kanjer.
ik heb genoten van de verslagen!
echt heeeeeeeeeeeeeeeel goed.
groeten. -
03 Juli 2008 - 05:35
Johan Laros:
Goede morgen Henk,
Zit je al weer op de fiets?? (afkickverschijnselen) of geniet je van een welverdiende rust. Geweldige prestatie, daar zouden veel prof-topsporters een voorbeeld aan kunnen nemen. Proficiat!
Enne. . . laat je niet weerhouden: voor een volgende uitdaging rollen de EncoreUneFoisEnrouteCheques wel weer van onze persen.
Tot snel, Johan. -
03 Juli 2008 - 07:06
Josie,jean Claude:
nous rentrons de vacances,et c'est avec plaisir que nous constatons que tu as réussi ce long chemin aller retour comme prévu.c'est avec admiration que nous te félicitons pour cet exploit que nous prendrons en exemple.foooormidable!!!!encore toutes nos félicitations.
A BIENTOT -
03 Juli 2008 - 16:18
Cees En Trinette:
Uiteraard stond ik de Adelaar van Klein Brabant op te wachten bij de school. Laten ze je daar nog 100 meter omrijden Henk !
Ouderen worden wat sentimenteler, maar toch was het beeld van een ontroerde blije Mees en de tranen van geluk van Eefke een meer dan indrukwekkend moment. Conform de afspraak heb ik je de groeten gedaan van dochter Femke.
Henk je mag trots zijn op je enorme prestatie, die tevens voor kinderen in mensonterende omstandigheden vruchten af zal werpen.
Ook mag je trots zijn op Lian,die op afstand of soms dichtbij meer was dan alleen een steun en toeverlaat.
En uiteraard ook chapeau voor Debbie en Femke.
Even rusten en dan op pad met de camper.
Tot ziens
Cees en Trinette
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
